Altruïsme

Altruïsme is de naam van het prachtige boek van Matthieu Ricard. Hij werd geboren in Parijs en studeerde moleculaire biologie. Hij promoveerde in 1972 en begon te twijfelen of hij een academische carrière wilde. Geïnspireerd door Tibetaanse monniken besloot hij naar de Himalaya te gaan. Daar ontmoette hij Kangyur Rinpoche in Darjeeling (India) en studeerde bij hem. Hierna werd hij leerling bij Dilgo Khyentse Rinpoche in Kathmandu (Nepal). Toen besloot Matthieu monnik te worden. Op dit moment is hij persoonlijk vertaler en vertrouwenspersoon van de Dalai Lama.
Na jaren verblijf in India en Boeddhistische training kwam hij terug in het Westen. De grote mate van individualisme viel hem op. Een schril contrast met de sfeer die hij kende in India waar de monniken, waartussen hij leefde, steeds op zoek waren naar altruïsme en compassievol leven.
In zijn boek legt hij uit waarom het beter voor een samenleving en voor het individu is om niet zo gefocust te zijn op het ego.
Ricard begint met Freud, een van onze westerse psychologische voorvaderen, die ons beeld op de mens heeft gevormd. Freud ziet de mens als een egoïst en dat begint al als kind, zo beweert hij. Iedereen is erop gericht om er zelf beter van te worden. Ook als je iets voor een ander doet, zit er heimelijk een egoïstisch motief achter.
Ook neemt Ricard het voorbeeld van Nietzsche, een van de grote westerse levensfilosofen, die meent dat altruïsme een teken van zwakte is. Het is vaak eerder stoer en flink als je jezelf kan neer zetten en je voor jezelf op komt.
Tevens haalt Ricard een actuelere filosofe Ayn Rand aan die in Amerika (Tea party) behoorlijk populair is, en zij  meent dat egoïsme de beste vorm van leven is. Volgens Rand is het zelfs immoreel om altruïstisch te zijn.  Als je zwakkeren de ruimte geeft wordt de samenleving er niet sterker op. We zien  in Amerika een narcistische president (Trump) die preekt dat je voor jezelf zorgt met je eigen wapen(s).
Ricard legt uit dat er eind vorige eeuw en begin deze eeuw veel onderzoek is gedaan naar altruïsme  en compassie waaruit blijkt dat mensen veel gelukkiger en harmonieuzer leven als ze hun aandacht ook verplaatsen naar het welbevinden van de ander. Ook kinderen (zelfs pas geborene) dieren etc. blijken altruïstisch gedrag te vertonen. Ze doen dingen die ze niet doen om er iets voor terug te krijgen. Het is zelfs zo dat mensen die andere mensen redden geen beloning willen. Het lijkt wel niet passend. Er is het beroemde voorbeeld van de man die in de metro van New York op iemand ging liggen op de rails zo dat de metro veilig over hem heen kon rijden. Te weten Wesley Autrey. Hij voelde zich geen held.
Het boek van Ricard maakt duidelijk dat compassie behoort tot de menselijke natuur en deze verder ontwikkelen is goed voor mens en maatschappij.

 

 

Over Philip van der Linde

Philip van der Linde leidt de meditaties. Hij is geboren op 9 oktober 1954. Hij heeft vele jaren Hatha yoga-, yoga therapie- en meditatielessen gegeven en vervult een functie bij Rijkswaterstaat.
Dit bericht is geplaatst in Blog, Mindfulness meditatie, Positieve psychologie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *